*Καλό Καλοκαίρι*...

Translate

Συνολικές προβολές

Κομποσκοίνι ή Κομβοσχοίνι

Κομποσκοίνι ή Κομβοσχοίνι
Κομποσκοίνι ή Κομβοσχοίνι ονομάζεται ένα σχοινί από, συνήθως, μαύρο μάλλινο ή μεταξένιο νήμα πλεγμένο σε κόμπους. Πρόκειται για ένα βοήθημα προσευχής για μοναχούς, κληρικούς αλλά και λαϊκούς της Ορθόδοξης Χριστιανικής θρησκείας.

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

«Έλα ξανά Κύριε».


Βαδίζω προς το τέλος κι η νοσταλγία με ακολουθεί. Αν γυρίσω να κυττάξω πίσω, ξέρω πως θα  βαδίσω μέσα στη θάλασσα των δακρύων μου.  Πώς πέρασε η ζωή μου!! Δάκρυα, κόπος προσπάθεια, αρρώστειες… άγγιγμα του θανάτου… και ξανά όρθιος, και ξανά προσπάθεια σε ανηφορικούς δρόμους… Δάκρυα, δάκρυα… πόνος… Κι ύστερα ήρθε το παράπονο γεμάτο πόνο. -Γιατί; Τόσο κακός άνθρωπος ήμουν κι έπρεπε να με τιμωρείς έτσι; Γιατί τόσος πόνος; Τι σου έκανα Θεέ μου; Γιατί;
Αναπάντητα ερωτηματικά, κι ο πόνος παραμένει. Ο ήλιος μου γέρνει προς τη δύση του. Και μου
έμεινε ένα υγρό, δακρυσμένο ηλιοβασίλεμα κόκκινο σαν φωτιά. Τόσο κόκκινο, σαν αίμα. Αυτό το χρώμα κάπου τόχω ξαναδεί. Κόκκινο σαν αίμα. Αίμα. Είναι άραγε το αίμα της καρδιάς μου; Είναι που έδωσα το αίμα μου για να περνάει τόσο καλά η οικογένειά μου; Όχι. Είναι αίμα πιο έντονο, πιο βαθύ, πιο ζωηρό, πιο… Για κύττα! Δεν μπορώ να το περιγράψω!.. Στέκομαι και το κυττάζω κι απορώ. Κάτι μου θυμίζει… κάτι από τα περασμένα… αλλά τι;
Κι έτσι όπως αναρρωτιόμουν να, μια εικόνα σχηματίστηκε μπροστά μου, μια εικόνα λατρεμένη, όλο πόνο, όλο αγάπη, όλο παράπονο…
Ήταν τότε που η γιαγιά με πήρε από το χεράκι και με πήγε στην Εκκλησία.
Μεγάλη γιορτή. Προσκύνησε τον Εσταυρωμένο και με σήκωσε να προσκυνήσω κι εγώ.  Μα εγώ αντιδρούσα και γύρισα το πρόσωπό μου στον ώμο της.
-Έλα καρδούλα μου, προσκύνησε τον Χριστούλη που σ’ αγαπάει τόσο.
Μα εγώ δεν μπορούσα, και είχα γαντζωθεί στον ώμο της. Τέλος με ρώτησε:
–Γιατί δεν θέλεις να προσκυνήσεις; Τι σου έκανε ο Χριστούλης και δεν θέλεις να Τον προσκυνήσεις όπως όλα τα παιδάκια;,
-Τρέχει αίμα, αποφάσισα να της πώ.
-Ναι αγάπη μου, τρέχει αίμα από την πλευρά Του γιατί Τον λόγχισαν. Έλα, έλα να προσκυνήσεις.
Με τα πολλά ακούμπησα τα χείλη μου στον Σταυρό, κι ένοιωσα το υγρό Του αίμα πάνω τους. Η γιαγιά δεν κατάλαβε τίποτα. Σκούπισα τα χείλη μου με το μανίκι μου και με τα δάχτυλά μου, κι έκατσα δίπλα στη γιαγιά. Όταν γυρίσαμε στο σπίτι, η γιαγιά θέλησε να με ξεντύσει και να με βάλει να φάω. Τότε το είδε.
-Κύριε ελέησον! Πού έκοψες τα δάχτυλά σου παιδάκι μου; Λέρωσες και το μανίκι σου. Δεν πειράζει. Έλα, έλα εδώ να σε πλύνω, και να φάς. Μη φοβάσαι δεν θα σε μαλλώσω.
Όμως εγώ  έτρεξα μακρυά της – και ειλικρινά δεν ξέρω γιατί – έβγαλα την μπλούζα μου, και την έκρυψα στο παλιό σεντούκι. Είναι που φοβήθηκα μη με δείρει η μαμά αργότερα; Είναι που δεν πίστεψα στα λόγια της γιαγιάς; Ίσως να ήταν και όλα αυτά μαζί που μπέρδεψαν τον νού μου και τον σύγχισαν.
Και καθώς περνούσε ο καιρός πήγαινα πότε-πότε στα κρυφά κι άνοιγα το σεντούκι. Και τότε - ώ τότε! Έμενα ακίνητος να οσφραίνομαι την θεσπέσια ευωδία. Φανταζόμουν πως ο καντηλανάφτης θα είχε βάλει από εκείνη την κολώνια που καθάριζε τις εικόνες. Μα τι ευωδία ήταν αυτή;
Αργότερα που πήγα στο σχολείο, έμαθα για το πάθος του Κυρίου, αλλά δεν το συνέδεσα με κείνο το περιστατικό. Ίσως ο νούς μου ήταν κρατημένος σε άλλα πράγματα ή ίσως και να μην ήθελα να παραδεχτώ την αλήθεια. Κι έτσι σιγά-σιγά ξεχάστηκε η ανάμνηση μέσα στο κλειστό σεντούκι. Πέρασαν τα χρόνια της ζωής μου, με την έγνοια για τους δικούς μου για το πώς να τους εξασφαλίσω μια καλύτερη ζωή από την δική μου.  Όμως αυτός ο αγώνας για την ζωή, πήρε την ομορφιά της, μαζί με τις αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια.
Σήμερα που είμαι μόνος, με τα παιδιά μακρυά μου, και με παρηγοριά τον γέρικο σκύλο μου, γυρίζει ο νούς στα περασμένα. Στη δύση της ζωής μου, όλο και κυττάζω πίσω, όλο και θυμάμαι και κάθε μέρα βαδίζω μέσα στη θάλασσα των δακρύων μου.
«Τι σου έκανε ο Χριστούλης και δεν θέλεις να Τον προσκυνήσεις»;
Κι η ερώτηση της γιαγιάς γίνεται μέσα μου: «Τι Σου έκανα Χριστέ μου και κάθε μέρα Σε κρεμούσα στο Σταυρό με τόση ασπλαγχνία»;
Γέρνω στη δύση μου κι ακόμα δεν Σε κατάλαβα, ακόμα δεν Σε γνώρισα. Γι αυτό και ακόμα βαδίζω μέσα στη θάλασσα των δακρύων μου….
Τι κρίμα! Εσύ μου φανέρωσες την αγάπη Σου, απ’ όταν ήμουν παιδί, και γώ Σε κλείδωσα στο σεντούκι, και Σε επισκεπτόμουν πού και πού, και πάλι δεν Σε κατάλαβα. Πώς να ανοίξω το σεντούκι της καρδιάς μου να Σε βάλω μέσα έστω και τώρα; Μου μείναν μόνο δυό μάτια που κλαίνε, και μια καρδιά που Σου φωνάζει: -Συγχώρεσέ με Κύριε. Έστω και τώρα, τόσο αργά Σε αναζητώ. Έλα ξανά Κύριε, και κάνε με παιδί Σου

Γράφει η Βασιλική Πασβαντίδου

fb google

Δημοφιλείς αναρτήσεις

“Μητροπόλεις”

“Μητροπόλεις”
Στην ενότητα “Μητροπόλεις” μπορείτε να ενημερωθείτε για την διοικητική δομή και την οργάνωση της εκκλησιαστικής ζωής, ανά Ιερά Μητρόπολη, για τα μοναστικά κέντρα, την τοπική αγιολογία και το κοινωνικό έργο. Για πρακτικούς λόγους έχουν συμπεριληφθεί εκτός των Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος και οι Μητροπόλεις της ημιαυτονόμου Εκκλησίας της Κρήτης, καθώς και οι υπαγόμενες απευθείας στη διοίκηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Μητροπόλεις της Δωδεκανήσου. Για καθεμία από τις Μητροπόλεις δημοσιεύουμε τις διευθύνσεις επικοινωνίας, τα τηλέφωνα και τους διαδικτυακούς τόπους, όπου υπάρχουν. Σε πολλές από τις Μητροπόλεις, στο Αρχείο Ειδήσεων, μπορείτε, τέλος, να πληροφορηθείτε για σημαντικά δρώμενα και τη ζωή της τοπικής Εκκλησίας.

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ
CLIK ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ