*Καλό Καλοκαίρι*...

Translate

Συνολικές προβολές

Κομποσκοίνι ή Κομβοσχοίνι

Κομποσκοίνι ή Κομβοσχοίνι
Κομποσκοίνι ή Κομβοσχοίνι ονομάζεται ένα σχοινί από, συνήθως, μαύρο μάλλινο ή μεταξένιο νήμα πλεγμένο σε κόμπους. Πρόκειται για ένα βοήθημα προσευχής για μοναχούς, κληρικούς αλλά και λαϊκούς της Ορθόδοξης Χριστιανικής θρησκείας.

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Δεν έχω χρόνο ιστοριουλα

Περνούσαν οι καιροί κι οι χρόνοι. Κι όλο έλεγε να γυρίσει, κι όλο το λαχταρούσε, μα δεν τα κατάφερνε. Κάθε που το αποφάσιζε, μια ανεξήγητη δύναμη αντιστρατευόταν αυτή του την απόφαση. Κι όλο το ανέβαλε γι αργότερα, θαρρείς και είχε ακόμα πολύ χρόνο. Δεν είχε, μα τότε δεν το ήξερε. Κάποτε όταν πια ένοιωσε πολύ κουρασμένος, κι αποκαρδιωμένος, το αποφάσισε. Έτσι ξέψυχα, το αποφάσισε. Θα γύριζε στον τόπο που γεννήθηκε!! Ακόμα και
στον ίδιο φάνηκε σαν ψέμα, το πώς το είχε αποφασίσει. Μεγάλο το ταξίδι. Από τη μία ήπειρο στην άλλη. Κάποια στιγμή έφτασε και τράβηξε κατ’ ευθείαν για το χωριό, έτσι χωρίς προειδοποίηση, χωρίς πρωτινή επαφή με κανένα. Ήθελε τόσο πολύ να γυρίσει τόσα χρόνια τώρα, και τώρα που γύρισε, ένοιωσε σαν να μην είχε φύγει ποτέ!!! Αλλά μέσα του αυτό το άγνωστο «κάτι», καραδοκούσε. Όσο κι αν χτύπησε η καρδιά, μια αδιόρατη πικρία, και θλίψη, μια απογοήτευση, όλο και σκίαζαν τον ερχομό του. Κι αυτό το άγνωστο «κάτι», σαν να του έλεγε: «Ήρθες, και λοιπόν τι έγινε που ήρθες;». Ένας κόμπος του έσφιγγε ανυπόφορα το λαιμό, και δεν μπορούσε να καταπιεί, ούτε να αναπνεύσει. Τα μάτια του κυττούσαν αχόρταγα σε όλα τα παλιά αγαπημένα σημεία του χωριού. Όλα ήταν εκεί, ελάχιστα είχαν αλλάξει, θαρρείς και ο χρόνος δεν πέρασε ποτέ. Μα οι άνθρωποι; Έψαξε να θυμηθεί τα πρόσωπά τους και δεν μπόρεσε. Του φάνηκαν όλα άγνωστα. Έψαξε για παιδιά να παίζουν στην πλατεία και μόνο δύο βρέφη είδε που κοιμόντουσαν στα καροτσάκια τους. Μοιραία έγινε μέσα του η σύγκριση: «Όταν ήμουν εδώ, η πλατεία δεν χωρούσε τα παιδιά, και οι φωνές των παιχνιδιών μας, γέμιζαν τον αέρα. Τι έγινε τώρα; Πού είναι τα παιδιά;». Ένας γέρος τον κύτταζε επίμονα. –Συ δεν είσαι ο Κωστάκης του Μάντζαρη; Κάτι μέσα του φτερούγισε. Κάποιος τον είχε αναγνωρίσει!! -Δεν με θυμάσαι Κωστάκη μου, Είμαι ο μπάρμπα-Γιάννης ο Τούμπελης. -Ο μπάρμπα –Γιάννης; «Ζει ακόμα;» αναρρωτήθηκε. «Θα πρέπει να είναι πάνω από 90 χρονών!! Τον πλησίασε! –Ναι εγώ είμαι μπάρμπα –Γιάννη, ο Κωστάκης. Τι κάνεις; Χαίρομαι τόσο πολύ που σε βλέπω μετά από τόσα χρόνια!!! Και πιο πολύ χαίρομαι που με θυμάσαι!! -Είδες αγόρι μου; Είμαι 96 χρονών κι ακόμα η μνήμη μου είναι γερή!! Ούτε που το φανταζόμουν πως θα έφτανα σ’ αυτήν την ηλικία. Είμαι ευχαριστημένος όμως γιατί πρόλαβα και έκανα όλα αυτά που ήθελα να κάνω. Βλέπεις έλεγα πάντα να μην αναβάλω πράγματα, γιατί δεν ήξερα αν έχω χρόνο κι έτσι έκανα όλα όσα ήθελα στη ζωή μου… Ο μπάρμπα- Γιάννης εξακολουθούσε να μιλάει, μα ο Κωστάκης του Μάντζαρη, δεν τον άκουγε. Ο χρόνος! Αυτός ο αδυσώπητος εχθρός, από καταβολής κόσμου! Τελικά έκανε πολύ καλά που γύρισε! Ίσως δεν του ξαναδινόταν ποτέ πια η ευκαιρία. -Αγόρι μου καλό, είπε ξαφνικά ο μπάρμπα – Γιάννης, γιατί έφυγες τότε; Εννοώ πως έφυγες πολύ ξαφνικά, χωρίς να αποχαιρετίσεις κανέναν, θαρρείς και κάτι σε πείραξε. Ποτέ δεν μάθαμε το γιατί, αλλά εγώ σαν να το κατάλαβα. Η Σμαράγδα, εκείνη σε πλήγωσε, σε απέρριψε! Βλέπεις τα μεγάλα τζάκια, δεν μπορούν να συγγενέψουν με μας τους παρακατιανούς! -Άς μη μιλήσουμε γι αυτό, είπε ενοχλημένος ο Κώστας. -Λάθος αγόρι μου, γι αυτό πρέπει να σου μιλήσει κάποιος. Μάθε λοιπόν ότι η Σμαράγδα, πάντα σε αγαπούσε και ήθελε να γίνει γυναίκα σου. Το προηγούμενο βράδυ, έγινε χαλασμός στο σπίτι με τους δικούς της. Μέχρι που την έδειραν άσχημα, και την ανάγκασαν να σε διώξει από τη ζωή της. -Την έδειραν; Γι αυτό λοιπόν εκείνες οι μελανιές, και οι πληγές, και κείνη μου είπε πως είχε πέσει από τη σκάλα! -Ναι αγόρι μου, έτσι έγινε όπως σου το λέω. Το σπίτι μας είναι απέναντι, και τα ακούσαμε όλα. Ήθελα να έρθω με την αυγή να σου τα πώ, αλλά δεν σε βρήκα. Ύστερα έμαθα πως είχες φύγει ξαφνικά και ο καθένας έλεγε τη δική του εκδοχή για τη φυγή σου. Εγώ όμως ήξερα την αλήθεια, μα δεν σε βρήκα δυστυχώς. Ούτε ένα γράμμα δεν έγραψες, δεν είχα τη διεύθυνσή σου για να σου πώ πως από τότε το κορίτσι έγινε δυστυχισμένο, κι όλο αδυνάτιζε. Είπαμε πως θα πεθάνει, μα για κάποιο λόγο έζησε, είπε ο γέροντας και τον κύτταξε με νόημα. -Πήγαινε αγόρι μου, είναι πολύ άρρωστη, μα είναι ακόμα ζωντανή. Πήγαινε. Δεν έχεις πολύ χρόνο. Δώστης την ευκαιρία να σου εξηγήση έστω και τώρα, για να αναπαυθεί η ψυχή της. Ο Κώστας χλώμιασε μα βρήκε το κουράγιο και πετάχτηκε από τη θέση του σαν έφηβος κι έτρεξε για το σπίτι της μεγάλης του αγάπης. Ούτε ευχαριστώ δεν πρόλαβε να πεί στο γέρο –Γιάννη. Του άνοιξε η Μάρθα, η γειτόνισσα και δεν τον αναγνώρισε. Τον πήγε στο δωμάτιο της κοπέλλας κι έφυγε στην κουζίνα. Ο Κώστας δεν μπόρεσε να κρύψει την ταραχή του κι άρχισε να κλαίει. Από την αγαπημένη του είχαν μείνει μόνο δυο λαμπερά και γλυκά μάτια που τον κυττούσαν με λατρεία. -Συγχώρεσέ με του είπε, φάνηκα πολύ αδύνατη και κατέστρεψα τις ζωές μας. -Οι γονείς μου ξέρεις… -Ξέρω, ξέρω, επιτέλους έμαθα την αλήθεια, εσύ να με συγχωρέσεις που έφυγα και προσπάθησα να ξεχάσω. Η πληγωμένη μου καρδιά κι ο εγωισμός μου δεν με άφησαν να ξαναγυρίσω. Έκανα λάθος. Συγγνώμη… -Άστα αυτά τώρα. Πάντα σε περίμενα, κι όλο έλεγα πρέπει να ζήσω, κάποτε θα έρθει. Και ήρθες. Τι κρίμα! Δεν έχω χρόνο. Φεύγω, μα θα φύγω με την αγάπη στην καρδιά και τη μορφή σου στην ψυχή μου. Η αγάπη…. Η Σμαράγδα δεν είπε τίποτε άλλο. Τα είπαν όλα τα μάτια της κι ύστερα βασίλεψαν για πάντα. Το βράδυ ο Κώστας έκλαψε με πολύ παράπονο, γιατί ίσως ποτέ στη ζωή του δεν είχε καταλάβει την αδυσώπητη πραγματικότητα του χρόνου. Κι ο χρόνος του είχε τελειώσει. Τι μπορούσε, τι προλάβαινε να διορθώσει πια; Γύρισε ασυναίσθητα και κύτταξε τον Εσταυρωμένο στον τοίχο. Η Σταυρωμένη Αγάπη, του μιλούσε μετά την γήινη αγάπη. -Πρέπει να κάνω κάτι ακόμα, μουρμούρισε. Πρέπει να το κάνω τώρα. Δεν έχω χρόνο. Σηκώθηκε και βγήκε. Τα βήματά του τον οδήγησαν στην εκκλησία

Γράφει η Βασιλική Πασβαντίδου

fb google

Δημοφιλείς αναρτήσεις

“Μητροπόλεις”

“Μητροπόλεις”
Στην ενότητα “Μητροπόλεις” μπορείτε να ενημερωθείτε για την διοικητική δομή και την οργάνωση της εκκλησιαστικής ζωής, ανά Ιερά Μητρόπολη, για τα μοναστικά κέντρα, την τοπική αγιολογία και το κοινωνικό έργο. Για πρακτικούς λόγους έχουν συμπεριληφθεί εκτός των Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος και οι Μητροπόλεις της ημιαυτονόμου Εκκλησίας της Κρήτης, καθώς και οι υπαγόμενες απευθείας στη διοίκηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Μητροπόλεις της Δωδεκανήσου. Για καθεμία από τις Μητροπόλεις δημοσιεύουμε τις διευθύνσεις επικοινωνίας, τα τηλέφωνα και τους διαδικτυακούς τόπους, όπου υπάρχουν. Σε πολλές από τις Μητροπόλεις, στο Αρχείο Ειδήσεων, μπορείτε, τέλος, να πληροφορηθείτε για σημαντικά δρώμενα και τη ζωή της τοπικής Εκκλησίας.

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ
CLIK ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ