Συνολικές προβολές σελίδας

test

Μετάφραση / Translation

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Το να τρέφεται κάποιος με τη συνεχή εργασία του είναι μια μορφή φιλοσοφίας. Οι ψυχές των εργατικών ανθρώπων είναι καθαρότερες, η σκέψη τους δυνατότερη.
Πατήρ Ηλίας Φουκης

Περί μίας Λειτουργικής πλάνης (Εκ της Ιεράς Μεγίσης Μονής Βατοπαιδίου)



Στην εφημερίδα «Ορθόδοξος τύπος», στις 3 Φεβρουαρίου ε.ε., δημοσιεύτηκε το άρθρο του πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Βολουδάκη υπό  τον τίτλο «Πλάνη ο καθαγιασμός δύο αγίων ποτηρίων εις μίαν θ. λειτουργίαν». Εάν ο αιδεσιμολογιώτατος πατήρ μόνο θα εξέφραζε την άποψή του για το θέμα, μπορούσε κανείς να μην κάνει κανένα σχόλιο, εφ’ όσον ο καθένας δικαιούται να πει τη γνώμη του για οποιοδήποτε ζήτημα. Αλλ’  ἐπειδὴ αφ’ ενός την λανθασμένη του γνώμη ο π. Βασίλειος πλαισιώνει με τολμηρές και πρόχειρες εκφράσεις, και αφ’ ετέρου διότι δημοσιεύεται όχι σε κάποιο τυχαίο περιοδικό, αλλά σε μία δημοφιλή εφημερίδα, θεωρήσαμε αναγκαίο να προβάλουμε την αλήθεια των πραγμάτων και την ιστορική πορεία του θέματος, ούτως ώστε να μην οδηγούνται οι πιστοί σε πραγματική πλάνη και να βασανίζονται οι συνειδήσεις των αδυνάτων.
Οι θέσεις του π. Βασιλείου είναι οι εξής·
α) Η θεία λειτουργία τελείται με  ένα άγιο δισκάριο και ένα άγιο ποτήριο, όπως ακριβώς την τέλεσε για πρώτη φορά ο Κύριος. Αυτήν την αλήθεια δεν την αμφισβητεί κανένας.
β) Μία σταγόνα θείου αίματος δύναται να καθαγιάσει, αν χρειαστεί, ολόκληρο πέλαγος νάματος, οίνου δηλαδή. Πάλι σύμφωνοι.
γ) Αν παραστεί ανάγκη και εφ’ όσον λειτουργούν και άλλοι ιερείς, μπορεί να χρησιμοποιηθούν και άλλα άγια ποτήρια για την κοινωνία του λαού. Και εδώ – καμία αμφιβολία.
 Η διαφωνία μας με τον ευλαβέστατο ιερέα έγκειται στο λάθος του για το πότε και πώς καθαγιάζεται το περιεχόμενο των υπολοίπων αγίων ποτηρίων. Εδώ υπάρχουν δύο εκδοχές.

Πριν παραθέσουμε τη σωστή τάξη, θα αναφερθούμε στην πράξη που επεκράτησε σε περισσότερους ναούς.
Μετά την ύψωση του θείου άρτου κατά το «Τα άγια τοις αγίοις», την ένωση των δύο ειδών και την έγχυση του ζέοντος, χύνονται μερικές σταγόνες θείου αίματος, ή δια λαβίδος ή κατ’  ευθείαν από το χείλος του καθαγιασμένου αγίου ποτηρίου, στα υπόλοιπα· πράγμα καθ’  εαυτό δυσχερές, μάλλον δε επικίνδυνο, εφ’  όσον είναι πολύ εύκολο να χυθεί το άγιο αίμα στο αντιμήνσιο.
Και γίνεται αυτό, όπως πιστεύει ο πρωτοπρεσβύτερος, διότι δεν μπορεί να καθαγιάζονται ταυτόχρονα μερικά άγια ποτήρια. Προσπαθεί δε να κατοχυρώσει την άποψή του με τα εξής επιχειρήματα·
Ο άγιος Ειρηναίος Λουγδούνου γράφει· «Οπότε ουν και το κεκραμένον ποτήριον, και ο γεγονώς άρτος επιδέχεται τον λόγον του Θεού και γίνεται η Ευχαριστία σώμα Χριστού»· και εφ’ όσον γράφει «ποτήριον» και όχι «ποτήρια», άρα ο άγιος δεν δέχεται πολλά ποτήρια.
 Πέραν του γεγονότος, ότι το αναφερθέν χωρίο δεν έχει σχέση με το ζήτημά μας, διότι άλλος ήταν ο σκοπός του συγκεκριμένου έργου, δεν χρειαζόταν να παρατεθεί ο άγιος Ειρηναίος καθόλου, αφ’ ού και στην Καινή Διαθήκη γράφει «ποτήριον», όχι «ποτήρια». Με την ίδια όμως λογική ούτε τους άρτους πρέπει να δεχόμαστε για την θεία λειτουργία των προηγιασμένων, εφ’ όσον γράφει «ο γεγονώς άρτος» και όχι «άρτοι». Ο άγιος μιλά για το γενικό κανόνα, όχι για έκτακτες περιπτώσεις και πρακτικά ζητήματα, όπως είναι και το θέμα των πολλών ποτηρίων.
«Ο Μ. Βασίλειος είναι ιδιαιτέρως κατηγορηματικός και υπογραμμίζει: «Ημάς δε πάντας, τουςεκ του ενός άρτου και του ποτηρίου μετέχοντας, ενώσαις αλλήλοις εις ενός Πνεύματος αγίου κοινωνίαν…» Πώς είναι δυνατόν να έχουμε ενώπιόν μας αντί ενός ποτηρίου, δύο ή τρία και να αληθεύουμε;».
 Εδώ ο π. Βασίλειος συγχέει, εκούσια η ακούσια, δύο διαφορετικές έννοιες. Η ευχή του ομωνύμου του μεγάλου ιεράρχου λέει «…εκ του ενός… ποτηρίου μετέχοντας…», όχι «έχοντας», αλλά«μετέχοντας», δηλαδή  «εμάς που θα κοινωνήσουμε». Ποιους εννοεί, μόνο τους κληρικούς; Ασφαλώς όχι, αλλά όλο το λαό που θα προσέλθει στην θεία κοινωνία. Και αφ’ ού ο π. Βασίλειος ομολογεί, ότι στις μεγάλες εορτές στο ναό τους κοινωνούν με τρία, τέσσερα ή και πέντε άγια ποτήρια – άρα ούτε στην εκκλησία του δεν είναι «εκ του ενός ποτηρίου μετέχοντες» και άρα δεν αληθεύει ο ίδιος.
 Τώρα όμως να δούμε τι μας λέει η λειτουργική παράδοση της Εκκλησίας μας.
 Το αρχαιότερο γνωστό πλήρες ελληνικό ευχολόγιο στον κόσμο είναι ο Βαρβερινός Ελληνικός Κώδιξ υπ  ἀριθμ. 336 (η΄  – θ΄  αι.).
 α) Στη λειτουργία του Μ. Βασιλείου· «Ο ιερεύς υψοί τον άγιον άρτον και λέγει· Τα άγια τοις αγίοις. Και μετά το ειπείν τον λαόν το «Εις άγιος», λαμβάνει εκ του αγίου σώματος μερίδας και βάλλει εις τα άγια ποτήρια και λέγει· Εις πλήρωμα Πνεύματος αγίου» (από την μελέτη του άνω κώδικα υπό του ζεύγους Parenti-Velkovska, Roma 1995· σελ. 21-22).
  β) Στη λειτουργία του Χρυσοστόμου· «Και μετά το ειπείν τον λαόν το «Εις άγιος, εις Κύριος Ιησούς Χριστός εις δόξαν Θεού Πατρός», λαμβάνει εκ του αγίου σώματος μερίδας και βάλλει εις τα άγια ποτήρια και λέγει· Εις πλήρωμα Πνεύματος αγίου» (ό.π. σελ. 40).
 Το ίδιο, σχεδόν επί λέξει, επαναλαμβάνουν δύο ειλητάρια της Μονής μας ΕΙ02 και ΕΙ03 του ιβ΄  αι.
 Το κείμενο δεν αφήνει περιθώριο να ετοιμάζονται άλλα ποτήρια μεταξύ της υψώσεως και της ενώσεως.
 Αναφερόμενος στο σημείο αυτό, ο Ρώσσος λειτουργιολόγος Α. Νεσελόφσκι γράφει· «Από τα προγεγραμμένα μπορούμε να συμπεράνουμε… ότι στην ελληνόφωνη Εκκλησία εκείνη την εποχή(θ΄ -ιγ΄  αι. – IMMB)… υπήρχε συνήθεια ενίοτε να τελείται λειτουργία και με δύο άγια ποτήρια»(«Διατάξεις χειροθεσιών και χειροτονιών» (ρωσσιστί), Κάμενετς-Ποδόλσκ, 1906· σελ. 122). Και στην υποσημείωση 43 της ίδιας σελίδας γράφει· «Η συνήθεια να χρησιμοποιούνται μερικά άγια ποτήρια στη λειτουργία είναι πολύ αρχαία. Την αναφέρει η διάταξη της λειτουργίας του απ. Ιακώβου…, όπως επίσης στη λειτουργία του απ. Μάρκου γίνεται λόγος για πολλά ποτήρια…». Δεν θα παραθέσουμε τα σχετικά χωρία των δύο λειτουργιών, διότι είναι γνωστά στον π. Βασίλειο (παρόλο που δεν τις αποδέχεται).
Γράφοντας για τον Βαρβερινό Κώδικα και για το συγκεκριμένο θέμα, ένας άλλος Ρώσσος κορυφαίος λειτουργιολόγος, ο Ν. Κρασνοσέλτσεβ, ο διδάσκαλος του άλλου μεγάλου επιστήμονα Αλ. Δμητριέφσκι, στο έργο του «Πληροφορίες για μερικά λειτουργικά χειρόγραφα της βιβλιοθήκης του Βατικανού» (ρωσσιστί) σημειώνει· «Ο πληθυντικός αριθμός· εις τα ποτήρια… κατά την γνώμη μας αποτελεί ένδειξη βαθείας αρχαιότητος» (σελ. 150-51). Παρεμπιπτόντως αυτός ήταν που ανακάλυψε και τον κώδικα 6277, 770 της Μονής Αγ. Παντελεήμονος Αγίου Όρους με την αρχαιότερη διάταξη του αγίου Φιλοθέου, την οποία εξέδωσε αργότερα και ο μακαριστός καθηγητής Π. Τρεμπέλας στο μνημειώδες βιβλίο του «Αι τρεις λειτουργίαι…».
Υπάρχει ένα χειρόγραφο του 1804 της Θεολογικής Σχολής Μονής του Τιμίου Σταυρού Ιεροσολύμων, το οποίο αποτελεί ακριβές αντίγραφο ενός άλλου χειρογράφου του 1122. Οι περιγραφόμενες όμως σ’ αυτό τελετές, όπως αποδεικνύεται από το περιεχόμενό του, αναφέρονται στον θ΄  καὶ ι΄ αι.
Σ’ αυτό το πολύτιμο χειρόγραφο, στην θεία λειτουργία των προηγιασμένων δώρων της Μεγάλης Δευτέρας (παρεμπιπτόντως, αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου) διαβάζουμε το εξής· «Ο ιερεύς· Ότι πρέπει σοι πάσα δόξα… Ο διάκονος· Εν ειρήνη Χριστού ψάλλετε… Είτα λιτή επί την αγίαν Ανάστασιν δια την κοινωνίαν, και θέτουν τα άγια δώρα εις την αγίαν τράπεζαν, ομοίως ως τα άγια ποτήρια, και του ναού κλειδομένου, έως καταβαίνομεν, εις τον άγιον Κωνσταντίνον μετά του Ευαγγελίου…» (από το βιβλίο καθ. Αλεξίου Δμητριέφσκι «Θεία λατρεία της εβδομάδος των Παθών και της του Πάσχα στην αγία Ιερουσαλήμ κατά τον θ΄  και ι΄  αι.»· Καζάν, 1894· σελ. 48).
Συνοψίζοντας την αρχαία χειρόγραφη παράδοση περί του θέματος, ο σύγχρονος λειτουργιολόγος R. Taft στο βιβλίο του «The Great Entrance» γράφει, ότι «είναι πολυάριθμες (numerous) οι αρχαίες πηγές, που αναφέρονται στους άρτους και στα ποτήρια, δηλαδή στο πληθυντικό» (σελ. 208), και στην υποσημείωση 102 της ίδιας σελίδας παραθέτει τις πηγές.
Το ίδιο μας επιβεβαιώνει ο άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης, ένας από τους μεγαλυτέρους και αναγνωρισμένους υπομνηματιστές της θείας λατρείας. Εξηγώντας τα της Προθέσεως, συγκεκριμένα δε τον στίχον της καλύψεως του ποτηρίου, γράφει· «Το δε ψαλμικόν τούτο επί πάσιν, ει και πολλά εστι τα ποτήρια επιλέγει. Εν γαρ το προσφερόμενον, και εν το ποτήριον, και εν διαφόροις οράται, ότι και ενός το εν σώμα και ενός το αίμά εστιν» (PG 155, σελ. 288).
 Αυτά ήταν «των φρονίμων ολίγα», ως πρόλογος. Τώρα επί ουσίας.
Όπως είναι γνωστό στους μελετητές της χριστιανικής μας λατρείας, η μεγάλη πλειοψηφία των χειρογράφων περιέχει μόνο τις ευχές της θείας λειτουργίας, ελάχιστα δε – τις διατάξεις, δηλαδή τις οδηγίες προς τέλεση του μυστηρίου. Απ’ αυτές δε λίγες διατάξεις είναι ακόμα λιγότερες εκείνες, οι οποίες αναφέρονται στα συλλείτουργα, στα αρχιερατικά η ιερατικά. Γι’ αυτό το λόγο δεν συναντά κανείς εύκολα πολλά άγια ποτήρια στα συνηθισμένα κείμενα. Όσο αφορά το θέμα μας απ’ αυτήν την άποψη, στην απλή λειτουργία, όπου συμμετέχουν μόνο ένας ιερεύς και ένας διάκονος, δεν μπορεί να γίνει λόγος για πολλά άγια ποτήρια. Άρα πιο σωστό θα ήταν να αναζητούσε κανείς τη λύση της απορίας στα Αρχιερατικά. Και εδώ θα παραθέσουμε τα εξής χειρόγραφα.
 Ο κώδικας υπ  ἀριθμ. 34060 του Βρετανικού Μουσείου (British Museum) είναι ελληνικό χειρόγραφο του ιε΄ αι., το οποίο μας παρουσιάζει ποια ήταν η «Τάξις της αγίας λειτουργίας κατά τον τύπον της μεγάλης εκκλησίας» τον ιβ΄  αι.
«Και λέγοντος του αρχιδιακόνου· Πλήρωσον, δέσποτα άγιε, το ποτήριον, τοιαύτην σφραγίδα <αναλαβών,> σφραγίζει δι’ εαυτής το ποτήριον λέγων· Πλήρωμα Πνεύματος αγίου, και εμβάλλει εν αυτώ την σφραγίδα. Αποτίθησι δε και ον κατέχει εν τη ευωνύμω χειρί άρτον εν τω δίσκω. Και αναλαμβάνεται τον έτερον τον εξ αυτής <σφραγίδος> αποτμηθέντα, και αφελόμενος εξ αυτού σφραγίδα, πληροί το έτερον ποτήριον, και αποτίθησι και τον αυτόν άρτον εν τω δίσκω» (από το βιβλίο του R. Taft «Liturgy in Byzantium and beyond», σελ. ΙΙ, 300).
Στο τέλος θα αναφερθούμε στο λεπτομερέστερο Αρχιερατικό της βυζαντινής εποχής, στο «Διάταξις της του πατριάρχου λειτουργίας και πώς γίνεται εν τη μεγάλη εκκλησία», την οποία συνέταξε ο πρωτονοτάριος της Αγίας Σοφίας, διάκονος Δημήτριος Γεμιστός. Το πρωτότυπο, το οποίο δεν υφίσταται πλέον, γράφτηκε περί το 1386.
Τώρα υπάρχουν 19 γνωστά αντίγραφα αυτής της διατάξεως, εσπαρμένα σ’ όλον τον κόσμο (Άγιον Όρος, Αλεξάνδρεια, Ιεροσόλυμα, Πάτμος, Βατικανό και αλλού), πράγμα που μαρτυρεί τη γενική, την παγκόσμια αποδοχή της διατάξεως.
Το αρχαιότερο τυγχάνει της καθ’ ημάς Μονής χειρόγραφο υπ’ αριθμ. 135, το οποίο γράφτηκε κατά το έτος 1389 (μόνο τρία χρόνια διαφορά με το πρωτότυπο). Το δε τελευταίο χρονολογικά είναι της Μονής του Αγ. Παντελεήμονος του 1890. Η διάταξη υπάρχει και ως πατριαρχική και ως απλή αρχιερατική. Την εξέδωσε ο Δρ. Α. Παπαδόπουλος-Κεραμεύς το 1890, αφιερώνοντάς το στον πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄. Την παραθέτει ο καθ. Π. Τρεμπέλας στο βιβλίο «Αι τρεις λειτουργίαι…», σημειώνοντας αυτήν ως «υ». Την αναφέρει συχνά στις «Απαντήσεις» ο μακαριστός καθηγητής Ι. Φουντούλης. Με τη διάταξη ασχολήθηκαν οι εξής περίφημοι λειτουργιολόγοι· Α. Δμητριέφσκι, J. Mateos, R. Taft, A. Jacob, ιστορικός J. Darrouzes κ. ά.
Λεπτομερώς περί αυτής μπορεί να διαβάσει ο κάθε ενδιαφερόμενος στην διδακτoρική διατριβή του π. Alexander Rentel «The 14th Century Patriarchal Liturgical Diataxis of Dimitrios Gemistos. Edition and Commentary» (Roma, 2004).
Ο συντάκτης, διάκονος Δημήτριος Γεμιστός ήταν νοτάριος επί δευτέρας πατριαρχίας του αγίου Φιλοθέου (1364-1376) και όπως φαίνεται – μαθητής του (έχει επηρεαστεί πολύ από την διάταξη του αγίου Φιλοθέου· π.χ. την Πρόθεση αντιγράφει σχεδόν επί λέξει). Αργότερα έγινε πρωτονοτάριος, ύστερα μέγας σακελλάριος (1394). Άρα δεν ήταν φιλενωτικός (αυτό για την «παπική προέλευση» των δύο ποτηρίων)· άρα ήξερε τέλεια την τάξη της λειτουργίας· άρα η διάταξη δεν είναι της περιφέρειας, αλλά της πρωτεύουσας· άρα δεν είναι τυχαίο, αλλά υποδειγματικό βιβλίο.
Εδώ θα παραθέσουμε μερικά χωρία από το χειρόγραφό μας. Σχόλια δεν χρειάζονται.
Στην Πρόθεση· «Ο δε διάκονος εγχέει τω αγίω ποτηρίω εκ του νάματος και του ύδατος ομού, ειπών προς τον ιερέα πρότερον· Ευλόγησον, δέσποτα· και λαβών επ’ αυτοίς ευλογίαν. Ει δε πλείονες εισίν οι λειτουργούντες, πληροί και έτερα ποτήρια όσα θέλει, αναλόγως προς το πλήθος των λειτουργούντων».
Στη Μεγάλη Είσοδο· «[Ο πατριάρχης] λαμβάνει τον δίσκον από της κεφαλής αυτού [του διακόνου]και τίθησιν αυτόν εν τη αγία τραπέζη, συνεφαπτομένου και αυτού. Ομοίως ποιεί και εις ταεμπεπλησμένα άγια ποτήρια, και θυμιώντος αυτά του κρατούντος τον θυμιατόν διακόνου… και τίθησιν ο πατριάρχης τα ποτήρια εξ εκατέρου μέρους του δίσκου έν παρ’ έν».
 Στον καθαγιασμό· «Και ποίησον τον μεν άρτον τούτον τίμιον σώμα του Χριστού σου· ο διάκονος· αμήν· και πάλιν ο διάκονος· ευλόγησον δέσποτα το (τα) αγ¨ ποτήριον (α)· ο δε πατριάρχης ευλογών αυτό λέγει· το δε εν τω (τοις) ποτηρίω (οις) τούτω (τοις) τίμιον αίμα του Χριστού σου· ει δε εισί πολλά, λέγει τούτο πληθυντικώς». Επειδή, ίσως, για μερικούς αγραμμάτους ήταν δύσκολο να αλλάξουν τον αριθμό των άρθρων και των ουσιαστικών, μάλιστα σε τέτοιο καίριο σημείο της λειτουργίας, για να τους διευκολύνει, πάνω από τα γράμματα που υπογραμμίσαμε θέτει τις καταλήξεις και τα άρθρα του πληθυντικού με ερυθρό μελάνι (όπως ακριβώς βάλαμε στις παρενθέσεις). Προσοχή· δεν λέγει «Τα δε εν τοις ποτηρίοις τούτοις», αλλά «Το», δηλαδή μία ουσία σε πολλά δοχεία, «εν το ποτήριον, και εν διαφόροις οράται», κατά τον άγ. Συμεών.
 Στον μελισμό· «Και ο διάκονος δεικνύων συν τω ωραρίω τα άγια ποτήρια, λέγει· πλήρωσον, δέσποτα. Και ο πατριάρχης την άνω μερίδα λαβών και μερίσας αυτήν αναλόγως προς τα ποτήρια, έκαστον των τμημάτων εμβάλλει των ποτηρίων εκάστω».
Εάν τώρα ο π. Βασίλειος μας παρουσιάσει έστω ένα χειρόγραφο που θα περιέχει τον τρόπο πολλαπλασιασμού των ποτηρίων, που κατ’ αυτόν είναι παραδοσιακός, δηλαδή να γεμίζουν τα υπόλοιπα άγια ποτήρια την ώρα του Κοινωνικού και να χύνουν σταγόνες κ.ο.κ., θα θέσουμε και εμείς ερωτηματικά στις σκέψεις μας.
 Βλέπουμε όμως, ότι χρήση και καθαγιασμός των δύο η και περισσοτέρων αγίων ποτηρίων (όταν, βέβαια, παραστεί ανάγκη) είναι ακριβώς η παράδοση της Εκκλησίας. Επομένως, όταν την αποκαλούμε «πλάνη», «αυτονόητα παράλογη» και «αθεολόγητη τελετουργική πράξη», «απίστευτη τελετουργική αυθαιρεσία», «νεωτερισμό» που «προσβάλλει ευθέως την εγκυρότητα του μυστηρίου της θείας ευχαριστίας», «ένα πρόσθετο δογματικό πρόβλημα», «ξένη προς την λειτουργική μας παράδοση πρακτική», «παραλογισμό» κ.ο.κ., σε καλύτερη εκδοχή δείχνουμε την άγνοιά μας, στη δε χειρότερη πέφτουμε εμείς οι ίδιοι εκτός της ιεράς μας Παραδόσεως.


Εκ της Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου


Από την Ομιλία του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου Αγίου Όρους Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Παρθενίου στην Ιστορική Ιερά Μονή Εικοσιφιννίσσης Ανήμερα της Εορτής Δεκαπενταυγούστου (VIDEO - 15/08/2017)





Ευχές Δεκαπενταυγούστου από τον Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου Αγίου Όρους Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη π. Βαρθολομαίο (VIDEO - 2017)




Από το Κήρυγμα του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Ιεροθέου Λουμουσιώτη Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Υδρας, Σπετσών και Αιγίνης στο Μετόχι της Ιεράς Μονής Αγίων Αναργύρων (της Μονής Ζωοδόχου Πηγής Κοιλάδος) Παραμονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (VIDEO - 14 Αυγούστου 2017)





Από το Κήρυγμα του πατρός Θεοφάνους κατά την Περίοδο των Παρακλήσεων (VIDEO - 08/08/2017)


video

Πατριαρχικό Γράμμα Συμπαραστάσεως στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ζακύνθου κ.κ. Διονύσιο Λόγω των Πυρκαγιών (ΦΩΤΟ)


Επιστολή έλαβε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ζακύνθου  κ.κ. Διονύσιος Δ΄ από τον ίδιο τον Παναγιώτατο Οικουμενικό μας Πατριάρχη  κ.κ. Βαρθολομαίο εκ Φαναρίου, η οποία αφορά σε συμπαράσταση του Πρώτου των Ορθοδόξων στον πόνο και την θλίψη των Ζακυνθινών, εξαιτίας των καταστρεπτικών πυρκαγιών που ενέσκηψαν στο Νησί. 
Ταυτόχρονα ο Παναγιώτατος Πατριάρχης του Γένους δηλώνει, για μιαν ακόμη φορά, φίλος της Ζακύνθου.
Υπενθυμίζεται στους Αναγνώστες μας ότι ο σημερινός Οικουμενικός μας Πατριάρχης έχει από της αρχής της Πατριαρχίας του δραστηριοποιηθεί ενεργά και πολύτροπα υπέρ του φυσικού περιβάλλοντος, πασχίζοντας συχνά πυκνά να ευαισθητοποιήσει και συνεγείρει την Παγκόσμια Κοινότητα έναντι των πολυτραυμάτων, τα οποία επισωρεύονται αυτοκτονικά επί της σύγχρονης ανθρωπότητος. 
Ως εκ τούτου έχει ονομασθεί, προσφυέστατα, από τον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, "Πράσινος Πατριάρχης".


Εκπρόσωποι Συλλόγων Γονέων στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως κ.κ. Άνθιμο


Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ

Εκπρόσωποι Συλλόγων Γονέων επισκέφθηκαν τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως  κ.κ. Άνθιμο και του εξέθεσαν την έντονη ανησυχία τους και τις δράσεις τους, σε σχέση με τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας που βρίσκονται τοποθετημένες διάσπαρτα σε μικρή απόσταση από Σχολικά συγκροτήματα εντός του Αστικού ιστού της Αλεξανδρουπόλεως.
Ο Σεβασμιώτατος ήδη ενημερωμένος επί του θέματος τους εξέφρασε την ολόθυμη συμπαράστασή του και συζήτησε μαζί τους για τη συνεισφορά της Τοπικής Εκκλησίας, ώστε οι προσπάθειές τους να βρουν αίσιο τέλος επ’ ωφελεία της ψυχοσωματικής υγείας των μαθητών της Περιοχής και των μονίμων κατοίκων.


Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Ὁ Διεθνὴς Σέρβος Ποδοσφαιριστὴς Ματέγια Κέζμαν (Mateja Kezman) (ΦΩΤΟ)


Φωτογραφία του Ελληνο Ρωμηοι.

Ὁ Διεθνὴς Σέρβος Ποδοσφαιριστὴς Ματέγια Κέζμαν (Mateja Kezman), ἔχει κάνει τὸ ἀπίστευτο μέσα στὴν Τουρκία, νὰ πανηγυρίσει, δείχνοντας τὴν μπλούζα του μὲ μία Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ ἦταν Ποδοσφαιριστὴς τῆς Τουρκικῆς Φενέρμπαχτσε προκαλώντας πάταγο μὲ τὸν κόσμο νὰ ἀντιδρᾶ καὶ τὶς Εφημερίδες νὰ τὸν κάνουν πρωτοσέλιδο".


Ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Θαυματουργός ὁ Νέος 19 Αυγούστου

Γεννήθηκε στὰ Ἰωάννινα, στὶς ἀρχὲς τοῦ 16ου αἰώνα. Πῆγε στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου στὴ Μονὴ Δοχειαρίου ἐκάρη μοναχὸς καὶ ἀργότερα, λόγῳ τῆς ὁσιακῆς ζωῆς του, ἐξελέγη ἡγούμενος τῆς ἐν λόγῳ Μονῆς.

Στην κατάμεστη αίθουσα του Πολιτιστικού Συλλόγου Μηλεών «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΣ» έγινε το βράδυ της Πέμπτης 17/8 η παρουσίαση του βιβλίου – διατριβής του Πατρός Θεμιστοκλή Μουρτζανού

Παρουσιάστηκε στις Μηλιές το νέο βιβλίο του π. Θεμιστοκλή Μουρτζανού Στην κατάμεστη αίθουσα του Πολιτιστικού Συλλόγου Μηλεών «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΣ» έγινε το βράδυ της Πέμπτης 17/8 η παρουσίαση του βιβλίου – διατριβής του Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού, Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας και παλαιού συνεργάτη της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, «Γρηγόριος Κωνσταντάς:  ένας λόγιος συζητά με τον Διαφωτισμό και την Παράδοση». Για το βιβλίο μίλησαν ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Αθανάσιος Καραθανάσης, ο συγγραφέας και εκπαιδευτικός κ. Γεώργιος Μαυρομιχάλης, ο ιατρός και ιστοριοδίφης κ. Νικόλαος Παπαθεοδώρου και ο ο συγγραφέας. Ο πατηρ. Θεμιστοκλής επεσήμανε τις ιδιότητες του σπουδαίου Μηλεώτη λόγιου, ο οποίος έδρασε στα χρόνια του Νεοελληνικού Διαφωτισμού (1758-1844), διετέλεσε

Μὲ λαμπρότητα Εορτάσθη ἡ Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Γερασίμου τοῦ Νέου Ασκητοῦ, στην Πάτρα


●Τὴν παραμονή, 15.8.2017, στὀν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Γερασίμου, τοῦ Συλλόγου τῶν ἐν Πάτραις Κεφαλλήνων, ἐτελέσθη ὁ Πανηγυρικὸς Ἑσπερινὸς, ἐν πληθούσῃ Ἐκκλησίᾳ, ὑπὸ τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κερνίτσης κ. Χρυσάνθου, ὁ ὁποῖος ὡμίλησε ἐπικαίρως.

●Ἀνήμερα, 16.8.2017, ἐτελέσθη Ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία, ὑπὸ τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κερνίτσης κ. Χρυσάνθου, μὲ τὴν συμμετοχὴ πλήθους πιστῶν.

Ὁ Θεοφιλέστατος στὸ κήρυγμά του ἀνεφέρθη στούς πνευματικούς ἀγῶνες του Αγίου, στήν μεγάλη εὐλογία ἀπό τον Θεό νά κατέχωμε ὡς πολύτιμο θησαυρό τό ἂφθαρτο σκήνωμά του καί στήν ἀνάγκη μιμήσεως τῆς ζωῆς τῶν Ἁγίων και ἐν προκειμένῳ, τῆς ζωῆς τοῦ Ὁσίου Γερασίμου τοῦ ἐν Κεφαλληνίᾳ.

●Τό ἀπόγευμα, ἐτελέσθη ὁ μεθέορτος Ἐσπερινός καί ἡ Παράκλησις πρός τόν Ἃγιο Γεράσιμο καί πραγματοποιήθηκε ἡ λιτάνευση τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ Ἁγίου πέριξ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, χοροστατοῦντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κερνίτσης κ. Χρυσάνθου.





















Πηγή: Ι.Ν. Αγίων Αντωνίου και Χαραλάμπους εις Κρύα Ιτεών Πατρών

Η Μνήμη της Οσίας και Θεοφόρου Μητρός ημών Υπομονής, τελείται τη 13η Μαρτίου και 29η Μαΐου


 Η Αγία Υπομονή, κατά κόσμον Ελένη Δραγάση, και αργότερα, ως σύζυγος του Μανουήλ Β' Παλαιολόγου, «Ελένη η εν Χριστώ τω Θεώ Aυγούστα και Aυτοκρατόρισσα των Ρωμαίων η Παλαιολογίνα», ήταν θυγατέρα του Κωνσταντίνου Δραγάση, ενός από τους πολλούς ηγεμόνες - κληρονόμους του μεγάλου Σέρβου Κράλη (=βασιλιά) Στεφάνου Δουσάν. Καταγόταν από βασιλική και ευλογημένη γενιά. Στους προγόνους της συγκαταλέγονται άνθρωποι που Aγίασαν (π.χ. ο Στέφανος Νεμάνια, Σέρβος Βασιλέας και Κτίτορας της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους , Όσιος Συμεών ο Μυροβλύτης). Ο Κωνσταντίνος Δραγάσης ανέλαβε την ηγεμονία του σημερινού Βουλγαρικού τμήματος της Βορειο - Ανατολικής Μακεδονίας, στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Αξιού και Στρυμώνος.
 Η Γέννησή της τοποθετείται στα αμέσως μετά τον Θάνατο το Δουσάν Χρόνια. Η ανατροφή, η μόρφωση, η αγωγή της, ήταν διαποτισμένα με ό,τι ανώτερο υπαγόρευε το Βυζαντινό ιδεώδες, διότι οι Σέρβοι είχαν επηρεαστεί πολύ από τον Βυζαντινό πολιτισμό. Ένοιωθε τον εαυτό της περισσότερο ταυτισμένο με τον πολιτισμό και κυρίως με την εθνική συνείδηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Συναισθηματικά και ουσιαστικά έρρεπε μάλλον προς το Βυζάντιο, του οποίου επέπρωτο να γίνει Αυγούστα και Αυτοκρατόρισσα, περά προς την γενέθλιο Σερβική πατρίδα.
Κοντά σ' αυτά και πάνω απ' αυτά, γαλουχήθηκε με την πατροπαράδοτη στην οικογένειά της, ακράδαντη Ορθόδοξη Πίστη στο Θεό. Αυτή η Πίστη είναι που θα την οδηγεί, θα την φωτίζει, και θα την εμπνέει στην πολυτάραχη γεμάτη θλίψεις και δοκιμασίες ζωή της. 
Υπολογίζεται νά ηταν 19 περίπου χρονών όταν παντρεύτηκε τον Μανουήλ Β' Παλαιολόγο (τέλη του 1390 μ.Χ.), λίγους μήνες πριν γίνει Αυτοκράτορας.
Η καινούργια ζωή της Ελένης - Αγίας Υπομονής, από την αρχή της έδειξε ότι θα ήταν Γολγοθάς. Πολλές ήταν οι φορές που χρειάστηκε να πιει το ποτήρι της προσβολής και του εξευτελισμού στο πλευρό του συζύγου της όχι μόνο από τους αλλόθρησκους, αλλά και από τα κατ' όνομα Χριστιανικά Κράτη της Δύσεως, στην απεγνωσμένη προσπάθειά του να βρει τρόπους σωτηρίας της ετοιμοθάνατης Αυτοκρατορίας.
Η Ελένη - Αγία Υπομονή απεδείχθη εξαιρετικός άνθρωπος που συγκέντρωνε πολλές και μεγάλες αρετές, και ψυχική δύναμη. Έδειξε ότι είχε απόλυτη συναίσθηση τόσο της θέσης της και των περιστάσεων, όσο και του ρόλου που αυτές της υπαγόρευαν, σε όλα τα επίπεδα.
Αγαπούσε το λαό. Ήταν η Μεγάλη Μάνα που ο καθένας μπορούσε να προστρέξει. Συμμεριζόταν τις αγωνίες του και ανησυχίες του ενώπιον των φοβερών εθνικών κινδύνων και προσπαθούσε πάντοτε με την προσευχή, με την πραότητά της και με γλυκά και παρηγορητικά της λόγια να τον ενισχύσει. Είναι πολύ χαρακτηριστικά και εύγλωττα μέσα στην λακωνικότητά της τα όσα γράφει για την Αυτοκρατόρισσα, ο σύγχρονός της φημισμένος φιλόσοφος Γεώργιος Γεμιστός - Πλήθων: «Η Βασιλίς αύτη με πολλήν ταπείνωσιν και καρτερικότητα εφαίνετο να αντιμετωπίζει και τας δύο μορφάς της ζωής. Ούτε κατά τους καιρούς των δοκιμασιών απεγοητεύετο, ούτε όταν ευτυχούσε επανεπαύετο, αλλά εις κάθε περίπτωσιν έκανε το πρέπον. Συνεδύαζε την σύνεσιν με την γενναιότητα, περισσότερον από κάθε άλλην γυναίκα. Διεκρίνετο δια την σωφροσύνην της. Την δε δικαιοσύνην την είχε εις τελειότατον βαθμόν. Δεν εμάθαμε να κάμνει κακόν εις ουδένα, ούτε μεταξύ των ανδρών, ούτε μεταξύ των γυναικών. Αντιθέτως εγνωρίσαμε να κάμνει πολλά καλά και εις πολλούς. Με ποίον άλλον τρόπον δύναται να φανεί εμπράκτως η δικαιοσύνη, εκτός από το γεγονός του να μη κάμνει κανείς ποτέ θεληματικά και σε κανέναν κακό, αλλά μόνον το αγαθόν σε πολλούς;»
Στάθηκε αντάξια του φιλόσοφου και φιλόχριστου συζύγου της Μανουήλ. Στάθηκε άξια δίπλα του για 35 χρόνια, «συνευδοκόντας», σύμφωνα με σύγχρονή τους μαρτυρία, δηλ. όλα γινόντουσαν με συμφωνία, ομόνοια, συναπόφαση, εν πνεύματι Χριστού και αγωνιστική αγιότητα. Κατόρθωναν να τιμούν την αρετή με λόγια και έργα. «Λόγω μεν διδάσκοντας το πρακτέον, έργω δε γενόμενοι πρότυπα και εικόνες εφηρμοσμένης αγάπης».
Στο ευλογημένο ζευγάρι ο Θεός χάρισε Οκτώ παιδιά. Έξι αγόρια από τα οποία τα δύο ανέβηκαν στον Αυτοκρατορικό Θρόνο, ο Ιωάννης Η' και ο Κωνσταντίνος ΙΑ', ο τελευταίος θρυλικός Αυτοκράτορας. Ο Θεόδωρος, ο Δημήτριος και ο Θωμάς διετέλεσαν Αρχιερείς {Μητροπολίτες} του Μυστρά, και ο Ανδρόνικος της Θεσσαλονίκης. Και δύο κορίτσια, τα οποία όμως πέθαναν σε μικρή ηλικία. Η πολύτεκνη και φιλότεκνη Μητέρα γαλούχησε τα παιδιά της με τα νάματα της Πίστεως και τη γλυκύτατη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, τα οδηγούσε σε Ιερά Προσκυνήματα και Σεβάσμια Μοναστήρια της Βασιλεύουσας, και επιζητούσε υπέρ αυτών τις ευχές των Αγίων Ασκητών και Γερόντων. Τα ανέθρεψε «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», και ποτέ δεν «έπαυσε μετά δακρύων προσευχής και αγάπης να νουθετή ένα έκαστον».Με υπομονή και επιμονή, με προσοχή και προσευχή σμίλεψε τους χαρακτήρες τους, τους έδωσε μαζί με το «ζην»και το «εύ ζην». Έτσι, κατάφερε, μεταξύ άλλων, να θέσει τέρμα στις επί 90 περίπου χρόνια συγκρούσεις μεταξύ των μελών της Αυτοκρατορικής Οικογένειας για την εξουσία που είχαν εξαντλήσει την Αυτοκρατορία. Οι όποιες διαφορές απόψεων η διενέξεις παρουσιάζονταν (μετά το Θάνατο του Μανουήλ), ξεπερνιόνταν ήσυχα με το κύρος της Μητρικής της παρέμβασης και της Προσευχής της.
Ιδιαίτερη ήταν η αγάπη της για τα Μοναστήρια. Εκεί Αναπαυόταν, ξεκουραζόταν η Ψυχή της, αντλούσε δύναμη και κουράγιο για τη συνέχεια. Αυτό, το ενέπνευσε σε όλη την Οικογένειά της. Ο Σύζυγός της αφού παρέδωσε τον θρόνο στον πρωτότοκο Ιωάννη, δύο Μήνες πριν τον θάνατό του (29 Μαρτίου 1425 μ.Χ), απεσύρθη στη Μονή του Παντοκράτορος στην Κωνσταντινούπολη, όπου εκάρη Μοναχός με το όνομα Ματθαίος. Η ίδια, μετά το Θάνατο του συζύγου της έγινε Μοναχή (1425 μ.Χ) στη Μονή της κυράς Μάρθας, με το όνομα Υπομονή. Και τρία από τα παιδιά τους επίσης έγιναν Μοναχοί, ο Θεόδωρος και ο Ανδρόνικος (μ. Ακάκιος) στη Μονή του Παντοκράτορος, και ο Δημήτριος (μ. Δαυίδ) στο Διδυμότειχο
Ακόμα, εν όσω βρισκόταν στην πατρίδα της, μαζί με τον πατέρα της έκτισαν την Ι.Μ. Παναγίας Παμμακαρίστου στο Πογάνοβο της πόλης Δημήτροβγκραντ της Ν.Α. Σερβίας. Στην Κωνσταντινούπολη είχε συνδεθεί με την Ιερα Μονη του Τιμίου Προδρόμου της Πέτρας, όπου φυλαγόταν το ιερό λείψανο του οσίου Παταπίου του θαυματουργού, στον οποίο η Αγία Υπομονή έτρεφε ιδιαίτερη ευλάβεια. Η Μονή είχε ιδρυθεί από τον Συνασκητή του Οσίου Παταπίου στην Αίγυπτο, Οσιο Βάρα, έξω από την πύλη του Ρωμανού πριν από το 450 μ.Χ. Με την συμβολή της Αγίας ιδρύθηκε στη Μονή Γυναικείο Γηροκομείο με την επωνυμία «Η Ελπίς των Απηλπισμένων». Η ευλάβειά της προς τον Όσιο Πατάπιο φαίνεται από το γεγονός ότι ο Αγιογράφος του σπηλαίου του Οσίου Παταπίου στα Γεράνεια Όρη της Κορινθίας θεώρησε απαραίτητο να ιστορήσει την Αγία Υπομονή δίπλα από το Σκήνωμα του Οσίου.
Άνθρωπος φωτεινός και φωτισμένος η Αγία Υπομονή, προικισμένη με πολλά τάλαντα, που τα «εμπορεύθηκε» με σύνεση και σωφροσύνη και τα πολλαπλασίασε, κατάφερε με την αρετή, την άσκηση και την καρτερία της να φθάσει σε δυσανάβατα μέτρα αρετής. Μια σημαντική φυσιογνωμία εκείνης της εποχής ο Γεννάδιος Σχολάριος, ο πρώτος Οικουμενικός Πατριάρχης μετά την άλωση, στον Παραμυθητικό του Λόγο προς τον Βασιλέα Κωνσταντίνο ΙΑ', «Επί τη Κοιμήσει της Μητρός Αυτού Αγίας Υπομονής», αναφέρει χαρακτηριστικά τα εξής:
«Την Μακαρίαν εκείνην Βασίλισσαν όταν την επεσκέπτετο κάποιος Σοφός, έφευγεν κατάπληκτος από την ιδικήν της Σοφίαν. Όταν την συναντούσε κάποιος Ασκητής, αποχωρούσε, μετά την συνάντηση, ντροπιασμένος δια την πτωχείαν της ιδικής του αρετής, συγκρινομένης προς την αρετήν εκείνης. Όταν την συναντούσε κάποιος Συνετός, προσέθετεν εις την ιδικήν του περισσοτέραν σύνεσιν. Όταν την συναντούσε κάποιος Νομοθέτης, εγινόταν προσεκτικώτερος. Όταν συνομιλούσε μαζί της κάποιος Δικαστής, διεπίστωνε ότι έχει ενώπιόν του έμπρακτον Κανόνα Δικαίου. Όταν κάποιος Θαρραλέος (τη συναντούσε), ένοιωθε νικημένος, αισθανόμενος έκπληξιν από την υπομονήν, την σύνεσιν και την ισχυρότητα του χαρακτήρος της. Όταν την επλησίαζε κάποιος Φιλάνθρωπος, αποκτούσε εντονώτερο το αίσθημα της φιλανθρωπίας. Όταν την συναντούσε κάποιος Φίλος των Διασκεδάσεων, αποκτούσε σύνεσιν, και, γνωρίζοντας την ταπείνωσιν εις το Πρόσωπόν της, μετανοούσε. Όταν την εγνώριζε κάποιος Ζηλωτής της ευσεβείας, αποκτούσε μεγαλύτερον ζήλον. Κάθε Πονεμένος με τη συνάντηση μαζί της, καταλάγιαζε τον πόνο του. Κάθε Αλαζόνας αυτοτιμωρούσε την υπερβολικήν του φιλαυτίαν. Και γενικά κανένας δεν υπήρξε, που να ήλθεν εις επικοινωνίαν Μαζί Της και να μην έγινε καλύτερος».
Ο Θεός ευδόκησε να μην ζήσει τις τελευταίες τραγικές στιγμές της Αυτοκρατορίας. Την κάλεσε κοντά Του στις 13 Μαρτίου 1450 μ.Χ., έχοντας διανύσει 35 χρόνια ως Αυτοκρατόρισσα και 25 ως ταπεινή Μοναχή. Η Αγία Υπομονή Εκοιμήθει στις 13 Μαρτίου του 1450 μ.Χ, 3 Χρόνια πριν η Κωνσταντινούπολη, Πρωτεύουσα του Βυζαντίου, πέσει στα χέρια των Οθωμανών Τούρκων, έπειτα από μακρά πολιορκία. Στην πτώση της Κωνσταντινούπολης ο Αυτοκράτορας υιός της, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, Εκοιμήθει στη μάχη. Η Αγία Υπομονή ετάφη στη Μονή του Παντοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί ετάφησαν ο αυτοκράτορας σύζυγός της και 3 από τα παιδιά τους (εκ των οποίων τα 2 ήταν Μοναχοί).Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453 μ.Χ, ο Αγγελής Νοταράς, Συγγενής του Αυτοκράτορα (Ανιψιός της Αγίας Υπομονής) μετέφερε στο βουνό Γεράνεια στη Νότια Ελλάδα (κοντά στην Αθήνα) και έκρυψε το Λείψανο του Αγίου Παταπίου σε μια Σπηλιά, κοντά στην Πόλη Θέρμαι (το σημερινό Λουτράκι) που ήταν ήδη Ασκητήριο Μοναχών από τον 11ο αιώνα. Στο Σπήλαιο αυτό βρέθηκε Βυζαντινή Αγιογραφία της Αγίας Υπομονής και η Αγία Κάρα της. Στο Σπήλαιο αυτό χτίστηκε το 1952 μ.Χ. από τον Γέροντα Νεκτάριο Μαρμαρινό το Μοναστήρι του Αγίου Παταπίου, όπου και φυλάσσεται η Σεπτή Κάρα της Αγίας Υπομονής. 


 Πηγη (Από το ημερολόγιο του 2006 της Ιεράς Μητροπόλεως Μονεμβασίας και Σπάρτης).
Από τις εκδόσεις ‘Ορθόδοξος Κυψέλη', (Πνευματικά Ορθόδοξα Μηνύματα Σωτηρίου Οικοδομής)
Πηγή Φώτο provadisma.gr 

σσ. Η σελίδα μας Ευχαριστεί την Αναγνώστρια μας Κυρία Ε.Φ. που μας πρότεινε να αναρτήσουμε το Βίο της Αγίας Υπομονής που είναι η Προστάτιδα της προσωπικής της  Ζωής, όπως και οι Παμμέγιστων Ταξιάρχαι Μιχαήλ Και Γαβριήλ ,της Ευχόμαστε να μεσιτεύουν στο Θεό και να την Προστατεύουν σε κάθε δύσκολη στιγμή της Ζωής της, Καθώς επισεις τις Ευχόμαστε οι Αρετές της Αγίας Υπομονής να γίνουν παράδειγμα στην Ζωή της και να τις μεταλαμπάδευση στα δυο της μικρά Αγγελούδια της για να είναι παντονται Αγίες η ζωές τους . 

Ως δημιουργός της σελίδας χαίρομαι να βλέπω τους Αναγνώστες /Αναγνώστριες μας, να μας προτείνουν αναρτήσεις .

Με εκτίμηση και σεβασμό 
Αλεξανδρος Μπαξεβανης

Ο κ.Δημήτριος Λυκούδης, Θεολόγος – Φιλόλογος μιλάει στο Λύχνος tv στον Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθο για την Ζωή της Παναγιάς




Νέο βιβλίο του Δημητρίου Π. Λυκούδη υπό τον τίτλο "Λειτουργικά Ζητήματα", Τόμος Α'



Πρώτα ο Θεός, στο πρώτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου 2017 κυκλοφορεί το νέο βιβλίο του Δημητρίου Π. Λυκούδη υπό τον τίτλο "Λειτουργικά Ζητήματα", τόμος Α'. Το βιβλίο περιέχει απαντήσεις με απλό και σύντομο τρόπο (συμπεριλαμβανομένων και βιβλιογραφικών αναφορών και παραπομπών ανά απάντηση), σε διάφορα λειτουργικά, νομοκανονικά και εν γένει πνευματικά ζητήματα και θέματα. Αποτελεί ένα χρήσιμο και εύχρηστο εγχειρίδιο ορθοδόξου κατηχήσεως , καθώς μάς οδηγεί στον επανευαγγελισμό και στην ορθόδοξη γνώση/ενημέρωση. Έχει250 σελίδες και, πέρα των μεγάλων βιβλιοπωλείων, θα προμηθεύεται από τον ίδιο τον πονήσαντα. Εύχεσθε, λοιπόν, καλοτάξιδο και αυτό!


Περισσότερες πληροφορίες: 

πατήρ Θεοφάνης Ιωαννίδης 
κιν. 6987311132 
E-mail:  p.theofanis2013@hotmail.com