-> kampanokrousia: Του Γεωργίου Δρεστηλιάρη Κήρυγμα Τελώνου και Φαρισαίου

Μετάφραση / Translation

Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Του Γεωργίου Δρεστηλιάρη Κήρυγμα Τελώνου και Φαρισαίου

Αδελφοί μου σήμερα αρχή του Τριώδιου είναι η παραβολή του Τελώνου και Φαρισαίου. Οι δύο άνθρωποι ανέβηκαν στο Ιερό ( Ναό του Σολομώντα), για να προσευχηθούν. Ο Φαρισαίος στάθηκε όρθιος, ώστε να φαίνεται και προσευχήθηκε μόνο για τον εαυτό του λέγοντας << σε ευχαριστώ Θεέ μου διότι δεν είμαι σαν τους υπόλοιπους ανθρώπους, που είναι αρπάγες, άδικοι, μοιχοί, ούτε σαν αυτόν εδώ, τον Τελώνη >>, είπε δείχνοντας τον. Ο Φαρισαίος αφού γνώριζε πολύ καλά τον Νόμο του Θεού θα έπρεπε να αντιληφθεί πως δεν είναι αλάνθαστος και να δείξει ευσπλαχνία στον Τελώνη, αφού κι εκείνος αμαρτωλός ήταν. Ο Φαρισαίος συνέχισε να καυχιέται για
τις αρετές του. Νήστευε δύο φορές την εβδομάδα ( Δευτέρα και Πέμπτη) και έδινε πάντοτε το δέκατο απο όλα εκείνα που αποκτούσε, ακόμη και απο τα πιο μικρά και ευτελή, για τα οποία ο Νόμος δεν επέβαλε την δεκάτη. Ο Τελώνης αντίθετα στεκόταν πολύ πίσω απο το θυσιαστήριο, όπου γινόταν θυσίες και δεν τολμούσε να σηκώσει στον ουρανό όχι μόνο τα χέρια του αλλά ούτε και τα μάτια του. Χτυπούσε συνεχώς το στήθος του, που περιέκλειε την αμαρτωλή και ακάθαρτη καρδιά του, και έλεγε << ο Θεός ιλάσθητι μοι τω αμαρτωλώ >>. ( Κ. Λουκάν κ. ιη, στ. 13) Σας διαβεβαιώνω ότι αυτός ο περιφρονημένος Τελώνης κατέβηκε απο το Ιερό και πήγε σπίτι του αθωμένος και δίκαιος ενώπιον του Θεού σε αντίθεση με τον Φαρισαίο. Ο Τελώνης δικαιώθηκε, ο Φαρισαίος κατακρίθηκε, διότι. << ότι πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ο δε ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται >>. ( Κ. Λουκάν κ. ιη, στ. 14) Αδελφοί μου η υπερηφάνεια είναι μεγάλη αμαρτία << Η υπερηφάνεια είναι άρνησις του Θεού, εφεύρεσις των δαιμόνων, εξουδένωσις των ανθρώπων, μητέρα της κατακρίσεως, απόγονος των επαίνων, απόδειξις ακαρπίας, φυγαδευτήριο της βοήθειας του Θεού, πρόδρομος της παραφροσύνης, πρόξενος πτώσεων, αιτία της επιληψίας, πηγή του θυμού, θύρα της υποκρίσεως, στήριγμα των δαιμόνων, φύλαξ των αμαρτημάτων, δημιουργός της ασπλαχνίας, άγνοια της συμπαθείας, πικρός κριτής, απάνθρωπος δικαστής, αντίπαλος του Θεού, ρίζα της βλασφημίας >>. ( κλίμαξ Π. Υ. στ. 1 Α. Ιω. Σ.) << Είδα άνθρωπο να ευχαριστή τον Θεόν με το στόμα και να κομπάζη με το εσωτερικό φρόνημα. Περί αυτού είναι αψευδής μάρτυς εκείνος ο Φαρισαίος που έλεγε στον Θεόν με απρεπή καύχησι:(( Ο Θεός, ευχαριστώ σοι))! (Λουκ. ιη 11)>>.( Κλίμαξ Π. Υ. στ. 4 Α. Ιω. Σ.) Έτσι κι εμείς αδελφοί μου με ταπείνωση, όπως ο Τελώνης να ζητάμε το έλεως του Θεού. << Μακάριος είναι, αδελφοί μου, εκείνος που έχει ταπείνωση. Γιατί η ταπείνωση είναι, μεγάλη αρετή >>. ( Αββά Δωρόθεου Ε. Α. Β. Δ. Π. Τ. στ. 29) Με ταπείνωση και συντριβή καρδιάς να ζητάμε το έλεος του Θεού αμήν.
Γεώργιος Δρεστηλιάρης Θεολόγος
Πηγή kampanokrousia.blogspot.gr

Facebook σχόλιο

Δημοφιλείς αναρτήσεις